باب ما أوّله النون نأي : دور شدن . « 1 » ، شَسَعَ ونأى وشطر وغرب ونزح وقصي وسحق همهء اين كلمات به يك معنى هستند . بعضي گفته‌اند : نأي قليل البعد است ، بُعد أكثر از آن است . نأي : دور شدن ، نائى دور شونده . « يَنْأَوْنَ » أي يبعدون . نبذ : انداختن . نبذت الشيء أي رميت . « 2 » نبذ خاتمه « 3 » أي رمى . وبه معنى قلّت واندك هم آمده است . نبو : نباوة در لغت رفعت را گويند . نبيّ : مكان بلند از زمين . بعضي گفته‌اند : فرق ما بين نبيّ ونبيّ : با همزه به معنى خبر دهنده - ومنه قوله تعالى : « وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ » « 4 » أي خبره - وبدون همزه از علوّ ورفعت است . نجع : ونُجعة به ضم : طلب علف در محل أو نمودن وطلبت معروف نمودن . انتجعت فلاناً أي طلب معروفه « 5 » . نجع : طلب خوبى نمودن ، نُجعة - به ضم نون - طلب علف كردن . نجيّ : ونجوى ومناجاة : كلام خفيه وپنهان گفتن . « خَلَصُوا نَجِيًّا » « 6 » أي مناجياً . « قَرَّبْناهُ نَجِيًّا » « 7 » أي مناجياً . نجيّ در واحد وجمع هر دو استعمال شود . نحل : عطا نمودن . نِحلة - به كسر نون - العطية ومنه قوله تعالى : « وَآتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحْلَةً » « 8 » أي عطية . نُحْل - به ضمّ - مصدر نَحَلَه أي أعطاه . ندب : خواندن وامر نيكوى . فرق ما بين مندوب ومستحب آن است [ كه ] مندوب از همهء مردم خواسته است وبر خود نبي هم مستحب [ است ] وامّا مستحب بر

--> ( 1 ) . ترتيب كتاب العين ، ج 3 ، ص 1743 ؛ الصحاح اللغة ، ج 6 ، ص 3499 . ( 2 ) . النهاية في غريب الحديث ، ج 5 ، ص 6 . ( 3 ) . الشفاء بتعريف حقوق المصطفى ، ج 2 ، ص 146 . ( 4 ) . سورهء ص ، آيهء 88 . ( 5 ) . صحاح اللغة ، ج 3 ، ص 1288 . ( 6 ) . سورهء يوسف ، آيهء 80 . ( 7 ) . سورهء مريم ، آيهء 52 . ( 8 ) . سورهء نساء ، آيهء 4 .